|
|
|
|
Inhoud nummer 78, Februari 2008 vDe wet van Murphy en het Franse verkeer vKunt u de Marseillaise zingen vGemeenteraad verkiezingen vFrankrijk stapt op de fiets vEr verandert wat in Frankrijk vVermindering van de successierechten vNederlands samenlevingscontract niet erkend in Frankrijk vMedicijnen en eigen bijdrage vContrôle technique duurder vAssemblée Générale 2007 in Clairvivre (vervolg) vKorte geschiedenis van Cité Clairvivre vClairvivre : een positieve start in het leven met een handicap vIdentificatie van paarden, ezels en pony’s vSCI:familie en alleen familie ! vHebt u een Chambre d’hôtes? vVrije markt voor electriciteit en gas vConsulaat in Bordeaux blijft open
Inhoud nummer 79, April 2008
vEen hooggeprezen wijn wordt een hooggeprijsde wijn vGeneeskundige hulp in het buitenland en wie betaalt wat vWijzigingen in vergoedingen Franse ziekenfonds vBoekbespreking vSociété Civil Immobilière vUw sterrenbeeld vDierenliefde vFranse dierenbescherming vOudedagvoorzieningen in Frankrijk: de Clic vJules Verne de eerste boodschappenwagen in de ruimte vVerwarming: hout (2) vLes Enfoirés vEen nieuw initiatief in Toulouse vEen huis huren in Frankrijk vJaarvergadering – Assemblée Générale vKuipplanten heroppotten vVoorjaarssnoeibeurt van heesters vOnze website vPottenbakken vVliegverbindingen van Bergerac of Pau naar Amsterdam vWaar vind ik een ‘gewoon’ Nederlands telefoonnummer? vPosttarieven per 1 maart 2008
Inhoud nummer 80, Juni 2008
vDe romantische geschiedenis van le Tacot vInternationale fietsweek (semaine Fédérale Internationale de Cyclo Tourisme) vécol’Ô Toulouse vBrandstofkosten en warmtepomp vWat houd ik toch van mijn dorp vMobieltje vANEAS vATV (automated transfer vehicle) vDe jaarvergadering is in Meyronne vEen hartelijk welkom bij de noordelingen vC’est du sport ! (het is een moeilijke taak) vBorgsom bij huur vReisverzekering vTerug naar Nederland
Inhoud nummer 81, Augustus 2008
vFietsen voor honderdduizend euro vDe markt vFlaters in het Frans 1 vFlaters in het Frans 2 vEen slang of een slang of een slang vEen permanente woede vNoch hier noch daar vLage snelheid ADSL vEuro-Age vFrankrijk: streektalen vVeranderingen bij het Consulaat in Bordeaux vNog even wonen naast God vVoorschot, aanbetaling, tegoedbon vCordialement vRode driehoek en reflecterend vest verplicht vDe unieke aanbiedingen van woordenboeken
Inhoud nummer 82, Oktober 2008
vEen schilderstage in de Franse taal vTerug naar Nederland en dan vANEAS : Association Néerlandaise d’Entr’Aide Sociale vJ’élève mon enfant – de Evangeliën van Laurence Pernoud vAan de slag vProblemen in Nederland vDe Alliance Française in Nederland bestaat 120 jaar vBeestenboel vKippen en eieren vThalasso therapie vCure thermale vStop eens onderweg vSchotelzenders vSlechts 3 minuten per dag vNog even wonen naast God
Inhoud nummer 83, December 2008
vDe kerstboom: een kwestie van geduld vAssemblée Générale in Meyronne vFrankrijk moet buitenlandse homohuwelijken erkennen vSluiting van kleine ziekenhuizen of hergroepering van competenties vEerste hulp en gifwijzer vMutuelle ofwel de aanvullende ziektekostenverzekering vPreventieve contrôle op darmkanker vGedrag van heesters en bomen in de zomer vNederlands ouderdomspensioen AOW vSeniorenproject met houtenhuizen vDe toekomst van Drop of Stroopwafels vGeachte, eerder lieve abonnees
Inhoud nummer 84, Maart 2009
v Boer in Frankrijk zocht en vond vrouw v Stemmen voor Europees Parlement v Emigratie coach v (Niet) Oogsten in boomgaard v Integreren doe je zo…. v Halloween v Gaat dat zien, gaat dat zien v Aneas v Het gras is groener bij de buren (Prairietuinen) v Bresse kip v Gehoord of gelezen: samen delen v Schaakrubriek v Omega 6 of Omega 3?Boekbesprekingen v Nederlandse bibliotheek in Bourgogne v Kookrubriek (hutspot)
Inhoud nummer 85, Juni 2009
v In memoriam Gijs van Stijgeren v Veertiende Assemblée Générale 16 mei 2009 v Franse Fiscaliteiten v Problemen bij CVZ v Goedkope opknapbeurt zwembad v Festival Musique en Vallée du Tarn v Afscheid Stéphanie Noordhoff v Aanvraag vernieuwde paspoort v Leishmaniose v Maankalender en Tuin v Schaakrubriek v Meerijden van- en naar Nederland v In memoriam Martin Bril v Cercle Néeerlandais d’Amis de Pays de Caux v Boekbesprekingen v Kookrubriek
Inhoud nummer 86, September 2009
v Interview Jan van der Lee v Help, de beer is los! v HOME: film van Yann Arthus-Bertrand v Geen ongewenste telefoontjes meer v Leishmaniasis: zandvliegen v Pas op voor de teek v Pensioenheffing v Aan het riool ….. of niet v Het nieuwe Nederlandse paspoort v Fosse septique v L’ami des arbres v Kookrubriek v Schaakrubriek v Boekbesprekingen
Inhoud nummer 87, December 2009 v Van de voorzitter
CORNAN ECOVILLAGE Een unieke plek om te leven Drop of Stroopwafels publiceert regelmatig intervieuws met Nederlanders die hier in Frankrijk een project opgezet hebben; zo ook Jan en Ineke van Ewijk met hun Cornan Eco-village: een speciale plaats voor mensen die willen leven in harmonie en respect voor zichzelf, de ander, de natuur en de aarde. In een gebied met schone lucht, onbedorven grond en zuiver levend drinkwater uit eigen bron. Verdere informatie op interview1, interview2 en interview3. Hun website: www.cornan-ecovillage.nl Een metselaar en zijn manier van werken Het eerste deel van dit leuke artikel is geplaatst in de oktober Drop 2008, nr.82. Tot onze spijt was er in het december nummer van onze publicatie geen plaats. Wij willen u het vervolg niet onthouden en zo kunt u het lezen op onze website. Redactie Drop of Stroopwafels. Aan de slag 1 Een teleurstelling kan groot zijn. Of diep. Of, zoals in dit geval, lang: twee maal een kleine duizend kilometer. Deze gedachte was de opmaat voor licht getob, het zal toch niet waar zijn.…? Afspraak is toch afspraak, week vijftien is week vijftien. Dus, waar zat de goede man? Buiten en binnen de heures du repas op zijn huistelefoon en zijn portable vond ik geen gehoor. Het was toch zo’n keurig, fris gewassen en geschoren type, dat zijn Frans zodanig met mes en vork sprak, dat ik het in één keer kon verstaan zelfs? Niet die vadsige tuinkabouter die me zo belazerd had met die dure houtkachel. Nogmaals, waar zat de man? Maandagochtend, de eerste dag van week vijftien, bel ik nog maar eens voor de zoveelste keer en warempel, de portable wordt opgenomen. De Franse volzinnen heb ik al klaar op papier, dus die rollen er perfect uit. De andere kant zwijgt, vraagt dan of het om de bouw van een huis gaat. Het moet nu niet gekker worden, de man moet toch weten dat het om démolir (slopen) gaat? Dat weet de man echter niet, begrijpelijk, want het is de vader van de meneer die ik moet hebben. De secretaresse van de maire had me destijds kennelijk het nummer van de burgemeester zelf gegeven, die ik nu aan de lijn heb. “Ik bel u zo terug voor het nummer van mijn zoon, want dat heb ik hier niet bij de hand.” En verdomd, vijf minuten later belt senior me terug. Plusje. Nu hebben Fransen de in mijn oren misselijke gewoonte telefoonnummers in tientallen te noemen, dus bijvoorbeeld niet twee – twee maar vingtdeux. Tot en met negenenzestig gaat het nog wel, maar daarboven … ach. Ik moet hem dus vragen het te herhalen en ik schrijf het uit arremoei maar in letters op, zo snel heb ik iets in de tachtig en negentig niet paraat. In alle rust kan ik daarna het quatrevingt-en-nog-wat vertalen in 84, 98, etc. Junior neemt zijn portable op, zegt dat hij over een uurtje komt. En komt ook over een uurtje. Plusje. Ja, ik moet begrijpen, dat het de afgelopen maanden erg nat is geweest en hij heeft erg veel achterstand. Dus morgen? Non, non. Woensdagmiddag misschien, offe, eens kijken, donderdag! Als het tenminste droog blijft. Dan is het mijn beurt: ik moest toch speciaal hier naar toe komen om aanwezig te zijn bij het karwei? En als hij donderdag pas start, is het niet af voor het weekend, want dan moet ik weer terug naar les Pays Bas, monsieur. Dus? Ah, maar dat is pas de problème! Als hij, pak em beet, donderdag begint, is het grootste deel wel klaar. Dus ik kan rustig vertrekken, in mijn afwezigheid maakt hij het wel af. En het wordt echt propre, madame, daar kan ik van op aan. Aan de slag 2 Woensdagmiddag? Geen rammelende camion, in geen velden of wegen. Ja, wel die gele brommer, om negen uur van links naar rechts, om twaalf uur van rechts naar links. Daar schieten we niets mee op. Donderdag sta ik – voor het geval dat – toch maar vroeg op en zit om acht uur keurig gewassen en aangekleed mijn ontbijtyoghurtje leeg te lepelen. Het is gebruikelijk dat Fransen zeggen om acht uur te komen, maar pas rond negenen verschijnen. Tien over acht: klopklop. Zal het … ? Oui! Plusje. Behalve de witte camion heeft de baas twee petmansen meegenomen: jongpetje en oudpetje. We schudden handen en dan kan het feest beginnen. Alhoewel. Hebben we misschien een trapje? Kijk, dat vind ik dus niet erg professioneel. Dat weet je toch tevoren? Zit hij zo krap in het materieel? Maar ik heb uiteraard een trapje. Aan de slag dus! Eindelijk gaat die lelijke rooie puist, die naargeestige uitwas aan de oude schuur, die gaat tegen de grond. Of ik nog iets met het hout wil? Hoezo? Die natte kledderzooi? Ik heb al genoeg veel te nat hout, dus non, merci monsieur. De dakpannen gaan er het eerst af, een deel wordt bewaard voor de récup (récupération: hergebruik). Dan begint de kettingzaag, gehanteerd door oudpetje. Jongpetje ziet kennelijk twee beren broodjes smeren, hij staat er bij en kijkt er naar, beide handen stevig in de zakken. De grondmist is wel erg hardnekkig deze morgen, wil maar niet verdwijnen, ondanks het stralende zonnetje. De grondmist blijkt afkomstig van een gigantisch vuur, waar het natte hout wordt opgestookt. Ja, zo kunnen wij het ook! “Afvoer van gesloopte materialen”, amme hoela! Oudpetje lijkt wel een trapezewerker, hij balanceert op een niet al te stevige balk om weer een andere door te zagen. Ik houd mijn hart vast, en neem maar weer een foto. Jongpetje neemt de vrijheid hier en daar wat aanwijzingen te geven. Ik versta het antwoord niet, maar jongpetje begrijpt de boodschap wel, neemt een vuist in de hand en slaat wat lusteloos tegen een steen, zucht, slaat wat harder. Ja jongen, slopen is zwaar werk. Om twaalf uur is het dak er af en zijn wat stenen uit een muur geslagen. Maar. Het is twaalf uur. Dan gaan Franse werklui naar huis, op naar de soupe, zegt oudpetje. Om half twee (geloof me maar, dat is heel ongebruikelijk!) zijn ze weer terug. Plusje. Om drie uur rijd ik naar het gemeentehuis om wat zaken te regelen, de secretaresse moet me, als ze wil, even helpen bij het invullen van weer zo’n raar en onbegrijpelijk Frans formulier. Binnen twintig minuten ben ik weer terug. Vanwege het zware vrachtvervoer vlak voor de deur parkeer ik dus maar wat verderop, op het Kerkplein. Zwaar vrachtvervoer? Hoezo? Niets te bekennen, de vogels zijn gevlogen. Dat is niet zo best voor het hart, het adrenalinegehalte in het bloed is licht stijgend. Het zal toch niet!?!? Half zes klinkt gehamer. Wat?? Zijn ze terug? Inderdaad. Terwijl jongpetje belangstellend toekijkt, slaat oudpetje een muur aan diggelen. Om zes uur houdt oudpetje het ook voor gezien. Bon weekend, roept hij monter. Bon weekend? Op donderdag? Komt u morgen dan niet?, vraag ik argwanend. Nee, nee, hij niet, hij heeft een vrije dag, maar de anderen komen wel. Het adrenalinegehalte zakt meteen weer naar een geruststellend niveau. Vrijdag. Acht uur. Op de C1 dendert een open witte vrachtwagen met een betonmolentje als aanhanger voorbij. Dat is fijn voor die mensen waar naar ze op weg zijn, somber ik, zij krijgen wel hun werklui op tijd. Maar ik … ach, het is nog geen negen uur. De open witte vrachtwagen met betonmolentje is kennelijk op het Kerkplein gekeerd en dendert nu op de ventweg vlak langs mijn bordes. De vrachtwagen blijkt ook nog een aggregaat te bevatten, een ladder, en, heel bijzonder, een uitvouwbare takel. Drie man, waaronder jongpetje, stappen uit. De baas zelf arriveert in een kleine camionnette. Zo zo, ze zijn heel wat van plan. Plusje. In de nok van de te slopen annexe, ooit uitbreiding van de werkplaats van de smid, liggen twee assen met ijzeren tandwielen, wielen en katrollen. Loodzwaar. (Dat is ook de belangrijkste reden dat ik het karwei uitbesteed heb aan een echte aannemer, die er overigens ook een échte prijs voor vroeg, en niet aan de buurman van een ami die het wel gratis plus een beetje en liquide wilde doen, als hij het vrijgekomen materiaal mocht hebben. Als die bijvoorbeeld onder één van die assen zou bezwijken, zou mijn WA-verzekering dat beslist niet uitbetalen.) Het is de bedoeling dat jongpetje nu in actie komt, hij moet ijzeren kettingen aan de assen bevestigen, iets wat na enorm gehannes dan toch uiteindelijk lukt. Bij de eerste as, waaraan de meeste wielen en dergelijke zitten, helt de vrachtwagen zijdelings enigszins. Maar daar zweeft de as al door de lucht en belandt in de bak van de vrachtwagen. De volgende gaat een stuk vlotter. Dan probeert de baas een constructie van liggende en staande houten balken eveneens met de takel los te trekken. Aangezien hierdoor de vrachtwagen zowat echt op zijn zij komt te liggen, wordt deze poging gestaakt. Dat wordt weer handwerk, jongens. Jammer. Dan barst het echt los, een kakofonie van geluiden. De timmerman is bezig om met een houten constructie het dak van de oude schuur te verlengen, daarop komen straks drie rijen dakpannen van de récup en een nieuwe afvoergoot. Zonnebril en jongpetje storten zich op de verdere sloop van de muren en balken, zij het dat de een met meer animo aan de slag is dan de ander. Jongpetje kijkt zo nu en dan zorgelijk in zijn handen: ziet hij al een blaar? En draait een sjekkie. Na het déjeuner komt nog meer materieel het terrein op. Een machine om crépi te spuiten en een grote shovel. Het betonmolentje draait zwarte smurrie, die met de crépi-machine tegen de ‘nieuwe’ muur wordt gespoten. De shovel begint de berg, met onkruid overwoekerde, keien, afkomstig van vorige brekerijen in huis ten behoeve van nieuwe deuren en zo, te verwijderen. Diep onder de indruk en overweldigd door zoveel lawaai en activiteit neem ik maar weer een foto. De annex is zowaar gesloopt, het puin van de muren is fijner gehakt en zal als basis dienen voor wat straks een propre parking moet worden. Hoera. Het resultaat is prachtig, zo mooi. Er is helaas nog één storend element: een ijzeren H-balk die de gevel van het woonhuis stut, precies naast de trap naar het bordes. Een balk die, nu de annex weg is, vol in het zicht staat. Een nuttige balk, denk ik, gezien de grote scheur van boven naar beneden in de muur. In gedachten heb ik daar allang een fantastische klimplant laten groeien, om het ding enigszins aan het oog te onttrekken. De baas heeft echter andere plannen. Hij schopt er eens tegen, hij hangt er even aan en roept iets wat ik niet kan verstaan en ik vrees het ergste. Die gaat u toch niet weghalen? Die muur dondert anders in elkaar! Van zoveel onbenul heeft de baas even niet terug, stelt me dan gerust: welnee, dat ding doet niks. Maar die scheur dan, roep ik ontzet! De baas laat daar zijn vakkundig oog over gaan en vindt het een scheurtje van niks. De timmerman neemt dus de slijptol ter hand en begint de bouten waarmee de balk aan een steuntje in de muur vastzit, weg te slijpen. Dan klimt hij in de shovel en ramt. En ramt nog eens. Haakt de bak van de shovel achter de balk en trekt. Er komt beweging in! Zonnebril trekt, jongpetje duwt, de shovel ramt. De balk is los van de muur. Ik onderdruk de neiging om te applaudisseren. De timmerman manoeuvreert heel behendig de bak van de shovel scherp langs muur en (nieuwe) regenpijp en ramt opnieuw, jongpetje vertoont voor de eerste keer eigen initiatief en geeft de balk een duwtje. Precies de verkeerde kant op. De balk slaat tegen de nieuwe zinken dakgoot! Putain, roept de timmerman, en nog iets, dat vrij vertaald neerkomt op ‘gotverdegotver schijt van een varken’. Zonnebril wrikt vervolgens rustig de balk verder uit de grond, de timmerman klimt in de bak van de shovel, laat zich omhoog hijsen en begint de goot uit te deuken. Jongpetje ziet weer die twee beren. En ik zie dat de muur blijft staan en neem maar weer eens een foto. Aangezien de heren de shovel, een enorm gevaarte, precies geparkeerd hebben op de parking-in-spe zie ik af van een laatste foto van de stand van zaken. Innig tevreden met het resultaat tot dusverre aanvaard ik de terugreis naar de lage landen. Vol vertrouwen op de goede afloop. Toch niet voor de kat zijn jeweetwel speciaal hiervoor naar Frankrijk gekomen. Een ding blijft me echter dwars zitten. Op de annex zat namelijk een prachtig, knalrood, oud reclamebord voor landbouwmachines van de broers Amouroux. Dat wilde ik weer op de ‘nieuwe’ muur laten bevestigen. Omdat het zo’n mooi markant teken was. En dat bleek verdwenen tijdens mijn jongste afwezigheid. Gejat. En niemand in het dorp had gezien dat iemand met trapje en slijptol en boormachine aan de slag was geweest. Alle werklui en de baas leefden met me mee, met dit verlies. Ook in hun ogen. Ze beloofden me plechtig er naar op zoek te gaan. Ook de burgemeester weet het. Ach ja. Welke onverlaat? Een bricàbrac? Mariette Piket, 24310 Sencenac P.S. Voor de goede orde even melden dat ik eerst natuurlijk een ‘permis de démolir’ had aangevraagd, wat uiteindelijk wegens de waanzinnige vragen door de ‘reddende engel ‘van het gemeentehuis is ingevuld. |
|
|
|
